Even een toevoeging op mijn blog.

Ik ontvang heel veel begrip van de mensen die van mij houden.
Dat besef ik terdege en ook dat bepaalde adviezen juist uit liefde en genegenheid voortkomen.

Jullie zijn lief en me o zo dierbaar.

Ik ben een heeeel gevoelige vrouw blijkt.
Als er iets tegen me gezegd wordt wat in mijn oren dan net een associatie heeft met een donker verleden schrik ik enorm.
Ik schiet helemaal in de verdediging.
Dat dit mij niet in dank wordt afgenomen begrijp ik, en zo zou ik dat stukje begrip willen ontvangen dat ik er "niets "aan kan doen op dat moment.
Met een brok in mijn keel en ingehouden tranen ga ik door waar ik mee bezig ben.
Mensen in mijn omgeving huilen, nou ik niet, en al zeker niet waar iemand bij is.
Heb me altijd groot moeten houden en geen moment van emotie kunnen en willen tonen.
Ik sterke vrouw wil zich niet kwetsbaar opstellen.
En zeker niet in een nieuwe relatie.
In de relatie met mijn ex echtgenoot hadden we aan een blik of half woord genoeg.
En dat is natuurlijk logisch.
Je kent elkaar en weet wat de ander bedoelt, denkt of wil. Dat geldt uiteraard voor anderen ook die een langdurige relatie hebben of hebben gehad.
En ja, ik heb nog een hoop onverwerkt verdriet.
Maar als ik naar mezelf kijk nu en een aantal jaren geleden ben ik best op de goede weg.
Er is maar 1 ding wat ik wil en dat is gewaardeerd worden om wie ik ben, dat er van mij gehouden wordt om wie ik ben, een stukje zekerheid, mezelf kunnen en mogen zijn. (dat zijn al meer dingen).
Ik word onzeker als er ook maar iets is wat ik zou moeten veranderen, het geeft mij een gevoel dat ik niet mag zijn wie ik nu ben.
Terwijl het niet zo bedoelt wordt.
Ook dat weet ik, maar wat is het moeilijk om weer de vechtlust op te pakken die me vroeger voldoening gaf. Nu gaat er veel op de automatische piloot, het is ook zoveel allemaal. Ik heb hele beroerde jaren gehad en wil nu een leven van gelijkwaardigheid, liefde voelen, liefde geven en alleen maar omdat ik ik ben.
Ben er van overtuigd dat ik het ga redden, maar heb mijn eigen tempo.
En sommige dingen wil ik niet meer oprakelen voor mezelf, dat doet zo een zeer.
Dan weer gaat het korstje van de wond en ben ik kwetsbaar.
Complex allemaal, had ik maar een grote dosis zelfvertrouwen, en zeker hou ik meer van mezelf dan in de donkere periode.
Wil dit ook doorzetten want ik mag bestaan, mag mijn zwakke momenten hebben, hoef niet perfect te zijn. Daarom neem ik mensen zoals ze zijn, met hun goede en "slechte" eigenschappen, zal altijd het positieve laten overheersen. We hebben nu eenmaal allemaal een verleden.
En dat heeft ons gevormd, hoe anders we ook waren, nu zijn we wie we zijn.

Moet met mezelf goede afspraken maken.
Wil ook rust in mijn hoofd.
Maar al mag het soms wat tijd nodig hebben als ik iets wil dan lukt het.

Er zijn momenten dat je je weer waant in het verleden. Door het overlijden van de moeder van een hyves vriendin van Niels ga je terug in de tijd.
De tijd dat mijn moeder ziek werd, net zo oud was ze als ik nu ben. Borst kanker. Angstig idee.
Er komt (hopelijk) een dag dat ik ouder ben dan mama is geworden.
De moeder uit wie ik geboren ben, die me heeft opgevoed, gevoed, gestraft, geheimpjes van een tiener dochter kon bewaren. Die moeder is er niet meer, al heel lang niet, al lijkt het toch steeds of het gisteren was. Heb ik de neiging haar te bellen maar op het moment dat je dat denkt weet je ook dat het nooit meer kan.
Mijn moeder vroeg aan de artsen kan ik nog 2 jaar leven, maar dat werden 2 weken. Het had zo mooi kunnen zijn, dan had ze Anthony leren kennen, mijn mooie zoon, mijn geluk.
Wat had ze een lieve oma geweest.
En zo gaan er mensen uit je leven, mensen van wie je houdt, ze laten een leegte achter die niet op te vullen is. Ze zullen altijd een dierbare herinnering blijven.

Ik kan helemaal mezelf zijn in mijn relatie met Niels.
Uiteraard verschillen we weleens van mening, of vat de een of de ander een uitspraak verkeerd op.
Dat komt toch wel door het verleden.
Als je jong bent en je begint een relatie ga je voor de eerste keer samenwonen. Je bent hoopvol en onbevangen.
Op latere leeftijd, na vaak een poos alleen te zijn geweest, heb je bagage.
En soms is dat een heleboel.
Zie je dingen die je op jonge leeftijd als vanzelfsprekend aanneemt en ondergaat, erin meegroeit, maar nu associeer je het vaak met een gebeurtenis uit een verleden, uit een eerdere relatie. O toen zei hij of zij dit en reageerde zo, dat wil ik niet denk je dan. Ik weet van mezelf dat ik een hele onzekere vrouw ben en "kritiek" op mezelf betrek. Nergens voor nodig eigenlijk, ik kan heel goed incasseren en kritiek hoeft niet altijd negatief te zijn.
Soms is er ongeloof in mij, dat iemand mij de moeite waard vindt.
Gek hoor, terwijl ik diep van binnen weet dat ik zeker de moeite waard ben.
Ja dat stukje verleden wat als een rode draad door het heden is geweven, wat moet slijten, dat plaats moet maken in een gevoel van je mag bestaan.
Ben al aardig op weg, maar soms overvalt me het gevoel he waarom ik, ben ik zo bijzonder dan?
Ja Hen jij bent jij, heel gewoon maar toch bijzonder.

Ooit mocht ik niet bestaan. De "relatie"die ik toen had had er nog een aantal vrouwen bij.
Dan moet je "delen". Nou ben ik heel goed in accepteren van dingen zoals ze zijn en komen maar dat delen ging me te ver.
Nu mag ik bestaan, hou ook met hart en ziel van Niels.
Toch zou ik ook graag dat stukje leven willen delen wat nu voor mij onbereikbaar is.
Beseffende dat sommige dingen tijd nodig hebben is het toch gek dat Niels nu met de kinderen niet hier is. Van dit stukje kan ik niets meemaken. Kan niet genieten van blije gezichtjes. Uiteraard is het voor Niels het allerbelangrijkste, dat hij van ze geniet.
De kinderen zijn met hem verbonden maar in direct ook met mij. Ik hou van Niels dus automatisch ook van zijn kinderen.
In de vakantie kijk ik ook voor deze kleintjes naar een leuk cadeautje.
In de hoop dat ik het juiste heb gekozen.
Anthony is er inmiddels aan gewend dat zijn moeder een relatie heeft, hoewel dat in het begin best moeilijk voor hem was. Zijn moeder, 5 jaar zijn we samen geweest en dan is daar ineens iemand die ook aandacht wil en krijgt. Gelukkig heeft Anthony geen problemen met Niels, trouwens niemand, mijn familie heeft hem volledig geaccepteerd.
Ze zijn oprecht blij voor me.
Zien hoe mijn leven weer zon heeft gekregen.
Misschien komt er ooit een dag dat we iets leuks met onze kinderen kunnen doen. Dat zou echt heel fijn zijn. Zou willen zien hoe Niels geniet van het vader zijn. Dat stukje is mijn geheel onbekend.
Maar hoort wel bij zijn leven.
Als ik 10 jaar jonger zou zijn geweest had ik dolgraag een kindje gewild van Niels. Een mini bruinoogje. Kinderen zijn toch een bevestiging van de liefde die je voor elkaar voelt. (niet altijd want het is niet iedereen gegeven kinderen te mogen krijgen).
Ik heb altijd gezegd nooit kinderen van verschillende vaders. Maar die mening heb ik bijgesteld.Vanavond dus een avond zonder mijn mannen. Ga maar is iets te eten in elkaar flansen. Lekker "gezellig"

Het is een beetje stil in mij.
Heb even nergens woorden voor.

Zou jij het ook niet willen weten hoe de toekomst eruit ziet?
Ik soms wel en soms niet.
Wel omdat ik dan misschien bepaalde dingen anders had gedaan en niet omdat ik toch ook wel denk dat alles komt zoals het moet komen.
En zijn het fouten geweest? Nee denk het niet. Je blijft ten dele altijd zelf verantwoordelijk voor de stappen die je neemt in het leven.
Als ik Niels niet had gezoend 23 februari had ik nu geen relatie gehad. En ik vind het super. Hoewel ik die avond behoorlijk de pest in had en dacht ok ik ben te laat. Er hing iets anders om zijn nek. Maar is allemaal goed gekomen.
Maar of het de juiste beslissing was dat zal de tijd uitwijzen. Tot nu toe zijn we er happy mee.Ik vind hem al 1 1/2 jaar erg leuk. Toen ik Niels voor het eerst zag dacht ik wauw wat een ogen.
Maar ik had net iets achter de rug en was vrij arrogant geloof ik.
Maar als Niels niet in de Rijp was had ik de pest in terwijl we alleen maar wat aan het kletsen waren en meer niet.
Maar zo zie je maar, als het zo moet wezen dan komt het wel goed. Dus toch maar geen glazen bol. We laten ons verrassen. En Niels weet me heel goed te verrassen.

Van iemand houden brengt een hoop andere gevoelens met zich mee, waaronder onzekerheid, bezorgdheid, betrokken zijn.
Soms is dat weleens moeilijk uit te leggen waarom je de dingen ziet zoals je ze ziet.
En of je nu van je partner, kind of familie of vrienden houdt deze gevoelens zullen daar altijd een onderdeel van zijn.
Soms moet je maar horen zien en zwijgen en soms vindt je dat je er iets mee moet.
Is daar ook een tussenweg in???
In een relatie ouder/kind zijn deze gevoelens heel logisch, je wilt je kind altijd beschermen en wil je zeker weten dat je het goed doet.
In een relatie met een partner zijn deze gevoelens weleens lastig. Vooral omdat je met een volwassene te maken hebt die heel goed zelf kan nadenken en die zichzelf het beste kent. Ja dat is liefde, bezorgd zijn, meevoelen en leven. Terwijl de mensen van wie je houdt echt niet in 7 sloten tegelijk lopen.
Zeg je vaak ter overvloede tegen je kind pas op, niet met vreemde mensen meegaan zo ook zeg je soms dingen tegen een volwassen persoon die zelf wel weet hoever hij/zij kan gaan.
Maar liever deze betrokkenheid dan onverschilligheid naar iemand toe.
En zo heeft ook een ieder een eigen visie op de dingen.
Motto: accepteren en respecteren.
Leven en laten leven.

Wat is het toch zonde dat mensen elkaar het leven zuur maken.
Het leven is een gecshenk, een feestje en we zijn allemaal uitgenodigd.
Hoe kan het dan dat er altijd mensen zijn die het feestje verpesten???
Bijna alle mannen die ik ken die gescheiden zijn hebben een nare tijd door de echtscheiding.
Ik heb altijd mijn gevoel gevolgd. Ook een ex heeft recht op een nieuw bestaan op een leuk niveau.
Waarom altijd halen en nooit is geven???
Je moet toch wel een hart van steen hebben wil je je ex het licht in de ogen niet gunnen.