15 Jul, 16:40, 13 x viewed

Ooit mocht ik niet bestaan. De "relatie"die ik toen had had er nog een aantal vrouwen bij.
Dan moet je "delen". Nou ben ik heel goed in accepteren van dingen zoals ze zijn en komen maar dat delen ging me te ver.
Nu mag ik bestaan, hou ook met hart en ziel van Niels.
Toch zou ik ook graag dat stukje leven willen delen wat nu voor mij onbereikbaar is.
Beseffende dat sommige dingen tijd nodig hebben is het toch gek dat Niels nu met de kinderen niet hier is. Van dit stukje kan ik niets meemaken. Kan niet genieten van blije gezichtjes. Uiteraard is het voor Niels het allerbelangrijkste, dat hij van ze geniet.
De kinderen zijn met hem verbonden maar in direct ook met mij. Ik hou van Niels dus automatisch ook van zijn kinderen.
In de vakantie kijk ik ook voor deze kleintjes naar een leuk cadeautje.
In de hoop dat ik het juiste heb gekozen.
Anthony is er inmiddels aan gewend dat zijn moeder een relatie heeft, hoewel dat in het begin best moeilijk voor hem was. Zijn moeder, 5 jaar zijn we samen geweest en dan is daar ineens iemand die ook aandacht wil en krijgt. Gelukkig heeft Anthony geen problemen met Niels, trouwens niemand, mijn familie heeft hem volledig geaccepteerd.
Ze zijn oprecht blij voor me.
Zien hoe mijn leven weer zon heeft gekregen.
Misschien komt er ooit een dag dat we iets leuks met onze kinderen kunnen doen. Dat zou echt heel fijn zijn. Zou willen zien hoe Niels geniet van het vader zijn. Dat stukje is mijn geheel onbekend.
Maar hoort wel bij zijn leven.
Als ik 10 jaar jonger zou zijn geweest had ik dolgraag een kindje gewild van Niels. Een mini bruinoogje. Kinderen zijn toch een bevestiging van de liefde die je voor elkaar voelt. (niet altijd want het is niet iedereen gegeven kinderen te mogen krijgen).
Ik heb altijd gezegd nooit kinderen van verschillende vaders. Maar die mening heb ik bijgesteld.Vanavond dus een avond zonder mijn mannen. Ga maar is iets te eten in elkaar flansen. Lekker "gezellig"