22 Jul, 13:54, 17 x viewed

Ik kan helemaal mezelf zijn in mijn relatie met Niels.
Uiteraard verschillen we weleens van mening, of vat de een of de ander een uitspraak verkeerd op.
Dat komt toch wel door het verleden.
Als je jong bent en je begint een relatie ga je voor de eerste keer samenwonen. Je bent hoopvol en onbevangen.
Op latere leeftijd, na vaak een poos alleen te zijn geweest, heb je bagage.
En soms is dat een heleboel.
Zie je dingen die je op jonge leeftijd als vanzelfsprekend aanneemt en ondergaat, erin meegroeit, maar nu associeer je het vaak met een gebeurtenis uit een verleden, uit een eerdere relatie. O toen zei hij of zij dit en reageerde zo, dat wil ik niet denk je dan. Ik weet van mezelf dat ik een hele onzekere vrouw ben en "kritiek" op mezelf betrek. Nergens voor nodig eigenlijk, ik kan heel goed incasseren en kritiek hoeft niet altijd negatief te zijn.
Soms is er ongeloof in mij, dat iemand mij de moeite waard vindt.
Gek hoor, terwijl ik diep van binnen weet dat ik zeker de moeite waard ben.
Ja dat stukje verleden wat als een rode draad door het heden is geweven, wat moet slijten, dat plaats moet maken in een gevoel van je mag bestaan.
Ben al aardig op weg, maar soms overvalt me het gevoel he waarom ik, ben ik zo bijzonder dan?
Ja Hen jij bent jij, heel gewoon maar toch bijzonder.