24 Jul, 18:48, 19 x viewed

Er zijn momenten dat je je weer waant in het verleden. Door het overlijden van de moeder van een hyves vriendin van Niels ga je terug in de tijd.
De tijd dat mijn moeder ziek werd, net zo oud was ze als ik nu ben. Borst kanker. Angstig idee.
Er komt (hopelijk) een dag dat ik ouder ben dan mama is geworden.
De moeder uit wie ik geboren ben, die me heeft opgevoed, gevoed, gestraft, geheimpjes van een tiener dochter kon bewaren. Die moeder is er niet meer, al heel lang niet, al lijkt het toch steeds of het gisteren was. Heb ik de neiging haar te bellen maar op het moment dat je dat denkt weet je ook dat het nooit meer kan.
Mijn moeder vroeg aan de artsen kan ik nog 2 jaar leven, maar dat werden 2 weken. Het had zo mooi kunnen zijn, dan had ze Anthony leren kennen, mijn mooie zoon, mijn geluk.
Wat had ze een lieve oma geweest.
En zo gaan er mensen uit je leven, mensen van wie je houdt, ze laten een leegte achter die niet op te vullen is. Ze zullen altijd een dierbare herinnering blijven.